LOS VAN DE KUDDE
De gedachte dat we als mens, sinds de ontdekking van Uranus, als het om vrijheid gaat veel meer een persoonlijke verantwoordelijkheid hebben gekregen spreekt me erg aan. Hoe geef je vorm aan de realisatie dat je de beleving van vrijheid niet hoeft uit te stellen tot na de bevrijding? Uiteindelijk gaat het om twee vragen. Hoe maak je je los van de kudde zonder een outcast te worden? En: hoe hou je contact met die diepe snaar die zingt dat je in wezen vrij bent?
Je losmaken van de kudde is vooral een emotioneel gebeuren. De wapens van de kudde tegen dissidenten zijn de schandpaal en uitsluiting, onder meer door vrijheidsstraffen. Eenzame opsluiting is een marteling. Belachelijk maken, gepest op school is net zo erg. Angst hiervoor houdt de kudde in toom.
Alle zoogdieren leven in groepen. Als sociaal wezen kun je niet zonder kudde, het gevoel erbij te willen horen is reëel. Zelfs op spiritueel - dus geestelijk - gebied kom je de kudde tegen. Wat spookt er door je hoofd? Waar komt dat allemaal vandaan? Via je kruin en je telepathische kanalen ben je aangesloten op de wereld van de geest - met alle bemoeizuchtige spoken, spinsels, ideeën, geleidegeesten, voorouders, opvattingen over hemel en hel, goeroes en kerkvaders die daar zoal huizen. Een pikorde aan waarheden waarin je eigen waarheid verloren kan gaan.
Afkicken van je mobieltje is één ding;
afkicken van de waarheid van anderen nog weer heel wat anders. Een eigen kudde beginnen rond je eigen waarheid is natuurlijk ook een optie, maar niet om helderheid te krijgen over de relatie met jezelf, met god en met je omgeving. Misschien is de Indiaanse praktijk van 'vision quest' wel een oplossing.