De maanfase waaronder je geboren bent - de verhouding tussen Zon en Maan - is bepalend voor je innerlijke verhouding tussen, verstand en gevoel, ratio en intuïtie. De verschillende maanfasen hebben elk een bijzondere betekenis.
De wassende of groeiende Maan is naar buiten gericht; naar het verwerkelijken van doelen in de wereld en het begunstigen van omstandigheden voor groei.
De afnemende Maan is meer naar binnen gericht, op verwerken, dragen, steunen en helen.
Bij elk van de maanfasen hoort van oudsher een godin.
De maanfase bij je geboorte geeft aan met welke van deze maangodinnen je de meeste binding hebt.
· NM (Nieuwe Maan) tot 1e kwartier - Hekate, de zwarte, intuïtieve kant van de Maan
· EK (Wassende Maan) van 1e kwartier tot volle Maan - Artemis, de jageres
· VM (Volle Maan) tot laatste kwartier - Demeter, de vruchtbaarheidsgodin
· LK (Afnemende Maan) van laatste kwartier tot nieuwe Maan - Persephone; koningin van de onderwereld
Hekate, Artemis, Demeter en Persephone kun je vier psychologische types herkennen: de eigenzinnigheid en de duistere intuïtie van Hekate, het enigszins wilde en ongetemde van Artemis, in Demeter de rijpheid en wijsheid die het moederschap vraagt en in Persephone de kracht om met de donkere kanten van de ziel en de psychologische rijkdom van de onderwereld om te gaan.
Ik denk dat het niet voor niets is, dat de Parsformule de relatie Zon - Maan niet alleen heel houdt maar zelfs benadrukt. Je zou kunnen zeggen: als het geluk je toelacht is het de Maangodin die je wijst, hoe je daarbij emotioneel jezelf kunt blijven.
Geluk is een richting, geen punt (Loesje)
Geluk is een proces, geen punt om je blind op te staren. Ik betwijfel of Loesje het gelukspunt bedoelde, maar deze typische Loesiaanse doordenker is ook feitelijk juist. Pars betekent niet punt maar deel, gedeelte. Pars Fortunae kun je het beste vertalen met 'Het gedeelte van de horoscoop waar jouw fortuin gezocht kan worden'.
Je kunt wel zien dat het Pars oorspronkelijk een typische waarzeggerstruc is: je zet een planeetprincipe op de Ascendant (in het zicht dus) en je kijkt wat er dan gebeurt met een andere indicator die op de vraag slaat. Bijvoorbeeld: Venus (relatie) op de Ascendant: Saturnus (verplichtingen) zegt iets over huwelijk. Dus, Zon op de Ascendant - Maan zegt iets over het omgaan met emoties.
Van oudsher zijn er rond het Pars verschillende toepassingen en toevoegingen bedacht, al naar gelang de auteur. Een dag- en nachtpars ligt voor de hand; ook de invulling van het punt tegenover het Pars als indicator van het wezen (de daemon of genius).
Porphyry (233-309) beschrijft het Pars in samenhang met het beheersen en uitzuiveren van emoties en helder worden om het hoogste geluk te bereiken. Julius Firmicus Maternus (circa 334 na Chr.) zegt 'het gelukspunt kan worden beschouwd als behorend tot de Maan; en dat van de Daemon als behorend tot de Zon'.
Guido Bonatti (13e eeuw) gebruikt het Pars vooral als indicator voor winst of verlies in financiële zaken. Hij neemt Fortuna letterlijk.
Soms leveren dergelijke letterlijke duidingen treffende uitspraken op, zoals deze: 'Schoon geboende stoepjes maken gelukkig' (op de Staatshoroscoop van Nederland met Pars in Maagd in IV). Maar, dat Nederlanders krenterig zijn kun je er ook in lezen.
Misschien is een andere uitspraak van Loesje hier op zijn plaats: 'Astrologie is eigenlijk reclame voor de STER'. Of deze van Martinus Nijhoff, die doorheeft in welke behoefte astrologie voorziet:
'Trouwen, geld, reizen, kinderen
't is taal van kaartlegsters,
't zijn woorden waar eenmaal
een verre wanhoop in is vastgelegd,
maar vol van diepe vreugde als men ze zegt'
In onze tijd zijn er diverse stromingen die terug willen naar de enige ware astrologie en dus ook naar de enige ware betekenis van het Pars. Dit soort fundamentalisme past wel bij de huidige tijdgeest natuurlijk. Iedere tijd vindt zijn eigen verleden uit. Maar, iedere tijd heeft ook behoefte aan een nieuwe visie, een leidend principe om het leven richting te geven.
Heel zijn en helen is zo'n principe.