EEN SPIRITUELE VISIE
Veel van onze emoties houden verband met incarneren, in een lichaam zijn. Als wezen komen we vanuit een gebied waar alles één is. De herinnering eraan blijft nog lang hangen. Later, in onze volwassenheid, kan dat blijven voelen als een gemis, een verlangen naar huis. Alsof 'hier zijn', op aarde, niet het ware leven is. Onrustig op zoek vanuit een onbenoembaar gevoel van ontevredenheid.
Als je hier niets aan doet blijft het knagen.
DE EENHEID VINDEN IN JEZELF
In een lichaam zijn is de realiteit aanvaarden van op aarde zijn. In je lichaam ervaar je zowel verdriet als vreugde als andere heftige emoties.
Bovendien onderga je er de pijn van het afgescheiden zijn - vindt maar eens iemand die met je mee kan voelen. Volwassen worden is de pijn van eenzaamheid kunnen dragen.
Het gaat er om de eenheid te vinden in jezelf.
BROEDER EZEL
Door de eeuwen heen zie je als het om geestelijke zaken gaat een zekere minachting voor het aardse, waaronder het lichaam.
Sint FRANCISCUS noemde zijn afgebeulde lijf 'Broeder Ezel'.
De yogi's met hun SPIJKERBEDDEN en jonge en oude meiden met hun zelfkwellende diëten liggen niet zo ver uit elkaar als je zou denken.
Ascese, vasten - afzien, zelfkastijding tot in het absurde … of je ongenoegen wegvreten in ongeremd hedonisme - het zit diep verankerd in alle culturen. Zwaarlijvigheid als teken van rijkdom en standing bijvoorbeeld….
